Maurits van Oranje

Stoere prins met een klein hartje

Een ieder van ons heeft hem wel eens zien gaan, op zijn stalen ros, dwars door Zuid, op weg naar avontuur. Een eigen bedrijf, een vrouw, drie kinderen, twee konijnen en adellijke verplichtingen. Een druk leven, zoals een echte man uit Zuid betaamt. De ontmoeting met Zijne Hoogheid Prins Maurits van Oranje-Nassau, van Vollenhoven vindt plaats op zijn kantoor. We hebben gebak meegenomen. We hebben immers  een jubileum  te vieren. We mogen je zeggen en ook: Maurits.

Waarom zijn jullie in Zuid gaan wonen?

Wat misschien wel het belangrijkste is dat de bewoners niet oordelen. Je kunt hier redelijk anoniem over straat.  Zonder dat je mensen verrekte nekspieren bezorgt.  Dat is een  soort ontspannenheid in de omgang die wij heel erg prettig vinden. Het is een beetje een dorp, iedereen kent elkaar. Bij wijze van spreken: wie ’s ochtends het eerst buiten staat heeft cappuccinodienst en ‘s middags wordt de Chablis opengetrokken. Iedereen buiten op straat. Als je naar school gaat, komt iedereen op de bakfiets of je nu stratenmaker bent of topbankier. Dat heb je nergens anders in Nederland. Als ik ergens een hekel aan heb als ik ergens woon, is het gevoel te hebben niet thuis te zijn. En Zuid voelt echt als thuis.

Als je op vakantie mocht in Zuid, waar zou je dan heen gaan?

Dan zou ik in mijn eigen tuin gaan liggen. Als ik ’s avonds naar buiten ga dan zie ik maar weinig mensen die in hun tuin of op hun eigen terras zitten. Bij ons is het een oase van rust, in de zomer helemaal, als iedereen op vakantie is. Dan hoor je de uil. Het is er groen. We hebben twee konijnen, die zitten ook lekker in de tuin. Je hoort krekels. Heerlijk toch, dan heb je weinig anders nodig.

Als jij stadhouder zou zijn van Zuid zou je dan iets veranderen?

Met een knipoog naar mijn voorouder.. Ik vind het belangrijk dat als je ergens woont, de balans groen en steen goed is. Die balans is er in Zuid. Maar iets meer discipline mag wel, mensen kunnen best hun eigen rommel opruimen. Als je ziet hoe het Vondelpark er uit ziet na een zonnige dag. Ook zou ik iets nadrukkelijker de snelheid uit het verkeer willen halen. Er spelen zo veel kinderen. O ja en er zouden andere bomen kunnen komen, die linden die er nu staan die laten alles plakken!

Je bent wel een sportman hè?

Vind ik heerlijk. Vaak hardloop ik naar Ouderkerk, of via de Amstelveense weg naar het Amsterdamse Bos. Je kunt nu achter het Stadion langs lopen helemaal naar het bos, er ligt een mooi nieuw pad. Laatst liep in aan het begin van de avond een uur met klassiek in mijn oren. Maar als ik opgepept moet worden dan loop ik met Hed Kandi 2010 Ibiza dancemix.

Je rijdt een grote SUV?

Ik ga echt bij hoge uitzondering  met de auto de stad in, je zit echt met een enorm eind auto die je niet overal kan neerzetten. Dus ik ga lekker op de fiets. Ik moest gisteren in Sloterdijk zijn, toen ben ik daar heen gefietst. Ik had mijn 30 minutenmoment meteen gehad. Ik fiets in 7 minuten naar mijn werk, alles is zo dichtbij hier in Zuid.

Je deed toen je net begon met je eigen bedrijf The Source een uitspraak: Als er vijf producten op de markt worden gezet die wereldwijd goed lopen dan is het gelukt. Is het gelukt?

Nee. Maar dat is ook niet erg. Je moet voor iedere cent keihard werken. Er gaat helemaal niks vanzelf. Dus het is niet zo dat je denkt, we gaan eens lekker ondernemen en de rest gaat vanzelf. Wij houden ons bezig met groei  van bedrijven. In elk bedrijf heb je tussen iets bedenken en iets doen te maken met risico en resources. Wij richten ons met name op de minder grote ondernemingen. Deze partijen hebben vaak niet voldoende resources om snel te kunnen vernieuwen en groeien en wij helpen die groei te bewerkstelligen. Om uit te vinden wat echt werkt, heb je tijd nodig. Ik dacht na twee jaar, hoezo gaat het niet? Maar je moet geduld hebben. En geduld is ook niet altijd helemaal mijn beste punt. Vraag maar aan mijn kinderen.

Verwacht je veel van je kinderen?

Nou, ik ben misschien wellicht wel iets pusheriger dan ik zou moeten zijn. Maar dat bedoel ik goed. Ik denk dat het belangrijk is dat je je kinderen voldoende zelfbewustheid meegeeft, zodat ze zelf goeie keuzes kunnen maken. Je weet nooit of je het goed doet. We hebben drie kinderen, die gaan naar zwemles, hockey, twee keer trainen per week. Een logistieke puzzel in het weekend. Ik ben ook coach dus dan wordt het helemaal een feestje. Vroeger werd ik soms met veel tegenzin naar pianoles gestuurd, maar ik heb er tot nu toe wel plezier van gehad want ik speel bijna elke dag. Ik heb in bands gespeeld en dat had ik nooit gedaan als ik niet naar die lessen was geweest, als mijn ouders mij niet gestimuleerd hadden.

Was jij vroeger een boefje of een prinsje?

Ik week niet af van het stereotype beeld van een opgroeiende jongen . Wij woonden achter een hek in Apeldoorn, zo voelde dat niet hoor trouwens. Het enige echte verschil met mijn vriendjes was dat wij vroeger altijd beveiliging hadden. Dat moet mijn ouders altijd een gerust gevoel hebben gegeven.  

Dus als jij vervelend was dan ging gewoon dat hek dicht?

Ha. Maar er waren voor ons ook wel weer allerlei manieren om dat hek te omzeilen.

Zie jij je familie vaak?

We zien elkaar best veel. We organiseren actief momenten dat we bij elkaar zijn. We hebben elkaar ook altijd veel te vertellen. Met verjaardagen wordt het ook wel gewoon gewaardeerd als je er bent.

Als je nu even nergens hoeft te zijn, waar ben je dan?

Dan zit ik het liefst op een zeilboot met mijn vrouw en kids. Mijn vrouw is normaal zeeziek, maar we zijn net een week gaan zeilen met het hele gezin. Ging fantastisch. We hebben geen eigen boot, daar moeten we nog even voor doorsparen. Dat gevoel van totale vrijheid, totaal nergens aan denken en de hele dag bezig zijn met iets anders dan anders. ’s Ochtends een duik in zee. Een vers kopje koffie… Dat is waan-zin-nig! Het waaide 25 knopen, dus het is niet alleen maar luieren; je moet echt werken. Rauwe arbeid. Je moet trouwens op een boot ook zorgen voor afleiding voor je kinderen, dat had ik niet helemaal goed gedaan. Je moet vislijnen en afleiding meenemen voor de oversteken.

Waar ben je het meest trots op?

Dat vind ik een hele moeilijke vraag weet je dat. Ik ben eigenlijk gewoon het meest trots op mijn ouders. Mijn ouders hebben vier zoons: vier eigenwijze mannen. Maar we zijn allemaal gezond, gelukkig en hebben de kansen die we kregen opgepakt en afgemaakt. Wij zijn eigenlijk allemaal goed terecht gekomen. Als je het voor elkaar krijgt om als ouder een basis of omgeving te creëren waardoor je kinderen zonder echte ellende hun jeugd doorkomen, is dat echt bewonderenswaardig. Dat is waar ik op hoop. Dat wij dat ook voor elkaar krijgen.

Tekst: Suzanne de Rijk

Fotografie: William Maanders